Page 13 - Lotniczy Lublin III wydanie

Od Autora:

Historia lotnictwa wojskowego sięga już początków XX w. Od przeszło
100 lat jedną z najbardziej skomplikowanych broni jest lotnictwo. Zajmując
się historią polskiego lotnictwa nie można bagatelizować znaczenia szkol-
nictwa lotniczego w Polsce. Rozpoczęcie wojen o granice dynamizowało
rozwój także lotnictwa, chociaż jego początki były trudne z uwagi na brak
specjalistów i odpowiedniego sprzętu. Stopniowo jednak zaczęto pokony-
wać te trudności.
Polskie lotnictwo wojskowe po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku
w zasadzie nie istniało. Armia posiadała samoloty zdobyte na wycofujących
się wojskach naszych zaborców, ale były one już stare i brakowało do nich
części zamiennych. W 1919 roku do Polski powróciła Armia gen. Hallera,
z którą przybyło kilka nowych eskadr lotniczych.
Istniejące od listopada 1918 roku polskie lotnictwo potrzebowało nowego
sprzętu oraz dopływu nowej młodej kadry. Do końca roku 1919 szkolenie
lotników w Polsce miało głównie charakter improwizowany i eksperymen-
talny. W pełni logiczny system szkolenia lotniczego wprowadzono w Polsce
dopiero w 1920 roku. W pierwszej kolejności przyjmowano do szkół
weteranów z I Wojny Światowej, zwłaszcza z wojsk lotniczych. Problemem w
dynamicznym rozwoju lotnictwa był brak personelu oraz sprzętu
w szczególności zaś samolotów. Sprzęt używany przez Wojsko Polskie był
różnorodnych typów i pochodził z wielu państw. Dominowały tu maszyny
głównie pochodzenia austriackiego i niemieckiego. Do Polski wraz z Armią
gen. Hallera dotarły samoloty francuskie oraz pod koniec 1920 roku dotarła
do nas niewielka partia samolotów, jako darowizna brytyjska. Z taką różno-
rodnością sprzętu zapewne występowały trudności logistyczne w utrzyma-
niu tych samolotów w należytej kondycji i sprawności technicznej.
Lotnictwo traktowane było cały czas w sposób uniwersalny, bez
uwzględnienia jego specjalizacji bojowej. Pod względem używanego sprzętu
było ono niejednorodne. Dysponowano sprzętem przestarzałym, mocno
wyeksploatowanym. Uznano, że lotnictwo powinno być wykorzystane
głównie do rozpoznania i łączności. W tym czasie w ograniczonym zakresie
dostrzegano możliwości jego użycia do niszczenia siły żywej i sprzętu
przeciwnika. W tym okresie wyróżnieniem dla lotników było im nadanie po
raz pierwszy w maju 1929 roku specjalnych tytułów oraz odznak pilota
i obserwatora.
Lotnictwo było nową jeszcze bronią, która swoje doświadczenie
zdobywała w boju w wojnach o granice i suwerenność odrodzonej Polski.
Mimo tego zdobywała coraz wyższe miejsce wśród innych broni.

Stowarzyszenie Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP Oddział Lublin
7